Σιγανή βροχή κιτρινώνει το φύλλο, μελαγχολίας ψίθυρος, του χρόνου το βήμα. Στην ομίχλη της ζωής, ιστορία σιωπηλή, ο αγέρας φέρει μνήμες, σαν όνειρο παλιό. Βροχή μουντή, χορεύει στο χώμα, κάθε σταγόνα μια σκέψη, μια λέξη κλειστή. Φύλλα κίτρινα πέφτουν σαν ιστορίες από χρυσό, στο χώμα γράφουν ησύχως το τέλος, το μυστικό. Στη θλίψη της φύσης η ηρεμία γεννιέται, κάθε ήχος μια μελώδια, μια αγάπη κρυφή. Ιστορίες μελαγχολίας, κάτω απ' το πέπλο της βροχής, με φωνές που σιωπούν, μα η καρδιά ακούει.