Прадзеда нашага мы не забудзем, Як светлы факел у цемры дарог, У сэрцах помнік яму навек ставім, Як неруш, як крэпкі дух жывых, бог. Яго шляхі, з аси, напоўнены мірам, Праз пакаленні і пыл збліжаюць нас. У гэтых успамінах вечнасці ніця, Ён заўжды з намі ў кожны наш час. Плод працы яго будзе з намі застацца, Як зорка на небе ў адзіноты час. Прадзед, у вечнасці сэрца спадзяецца, Скрозь стагоддзі цябе не забудуць нас.