Што сэрца праспявала ў часі грузы, Як святло крозь навальнічныя аблокі, Гэтыя песні пра сяброўства і ласку, Пра дабрыню, што не мае ні меры, ні часу. У дружбе нашай, як у цвёрдым крэпасці, Міласэрнасці свяціць вечнае полымя. Гук сэрца ў кожным з нас, поўны глыбока, Як пяшчотны дождж, што будзіць зямны дом. П. Глебка вобразам гэтым засвяціў бы шлях, Дзе кожны камень стаў бы мякчэйшым, Калі ў сэрцы ёсць прастор для дабра, Свет растаў на ўсіх, як у ранішняй цішыні.