Бывай, абуджаная сэрцам, дарагая, Чаму так горка? Не магу зразумець... Шкада заранкі мне, што ў небе дагарае, На ўсходзе дня майго, якому ружавець. Чаму ў сэрцы боль і светлы сум звініць, Калі ранішнія крокі ў цемры згаслі? Пяшчотай абдыму я сонца золкі бліск, Забуду пра цямрабу, што зоркай згасла. Світанак бліжні дорыць дымку і імглу, А ў душы маёй квітнеюць ружы бледна. З маўклівых дзён салодкі прысмак плыве, І ў сэрцы зноў надзеі лёд другі растае.