Матчына любоў — гэта сонца святло, Якое цёпла дорыць і ўдзень, і ўначы. Гэта спакой, што росціць, як зерне зярно, І сэрца яе без межаў вялічы. Яна, як птушка, крыламі абгарне, Абараніць ад буры і граду. У біце жыцця яна заўжды адгукне, І падзеліцца мудрасцю, ціхай званню. Узлятае душа да матчыных мар, Калі ў сэрцы нікне спрадвечны сум. І светлы шлях, як кранальны дар, Я ёй аддаю ў штодзённым жыцці шум. Усмешклівы погляд — заюсце любові, Што жыве ў кожнай матулі бясконца. І ведаю я: у бяды і ў славе Матчына любоў не згасне ніколі. Дзе б ні быў, чуецца матчына слова, Як мурашык, што нясе дом да дома. І нават час не здолее яго зламаць — Так матчына любоў заўжды жыве людзям.