Жанчына чараўніца, што вогнем ззяе, Вяночак з васількоў павольна пляце, Сукенка з кветаў абняў яе далікатна, Беларуская берагіня, храма абарона святая. У поле яна ступае, дзе трава шапоча, Дзе вецер песні вярэдзіць у вышыні. Зямля трымае ейны крок, не молкне ночка, І сны яе — святло, што ззяе для усіх.