Не кожнаму дадзена лёсам такое — Будзіць ад сну маладую вясну, Каб лес разгараўся з маленькага зерня, Як песня народа, што верыць жыццю. У кожным праменьчыку — слава бязмерная, Бясконцасць, зачарованасць, канцы не злічу, І зноў ажывае, быццам бы вернасць, Таго, хто адважна шукае віну. Зямля разрастае, нібыта варожасць, А сэрца гучыць, як званы на дажджу, І кожны дзень — гэта новая магчымасць, Узняць гэта зерне, як веру сваю.