Sa papel at lapis, aking isusulat, Ang kuwento ng sarili't bansang tapat, Isang mahabang tula na puno ng sining at yapak, Tradisyong handog, salin mula sa pusong ingat. Sa sariling landas, nakita ang dunong at likas, Mga pangarap na abot sa ulap, hindi mapapat, Sa bawat hakbang, tagumpay at luha'y sadyang batbat, Isinusulong, sa ambag ng lahi't bayan ay kaakibat. Sa bansang mahal, ng diwa't kultura'y nag-uumapaw na ulat, Pinanday sa kasaysayan, saksi ang lupang kilat, Ginto sa lahi, dugong magiting nating hinahatak, Kaugalian at dangal sa alaala'y di malilikat. Papel at lapis, mga saksi ng ating alamat, Sa bawat sulat, dala'y pangarap na tapat, Sa sarili at bansa, pag-ibig ay hindi maikukubli, di matatapat, Kayamanang higit sa yaman—ang ating dangal na di maglalahat.