Sa lapis at papel, ako’y nagsusulat, Kwento ng sarili at ng ating alamat, Kung saan bayan ko'y tila di nalalapat, Sa pangarap na hinabi ng matapat. Isang bansang hinog sa hirap at alat, Ngunit pusong wagas, di basta nagwawalat, Pag-asa'y sinisinta sa bawat pagliyabat, Nagsusumigaw sa hangin, nagwawagayway kilat. Sa papel ng kasaysayan, tayo'y pumapat, Na ang ating pagkatao'y di matutuyat, Kahit anong unos ay susuungin ng gabat, Dahil ang pagmamahal ko sa bansa'y walang katapat.