Nung ikaw ay nawala gulong gulo yung isipan ko. Andaming kong gustong itanong sayo pero hindi ko magawa dahil ayoko ng maistorbo pa kita hindi mo rin naman maiintindihan yung nararamdaman ko kasi ang iniisip ko baka yung sariling nararamdaman mo lang iniisip mo. Lumapit ako sa mga kaibigan ko, pinalinaw sakin kung ako ba talaga yung gusto mo o sadyang gusto mo lang ako dahil nasa tabi moko. Nilinaw sakin lahat, inulit ulit. Pero di parin ako naniniwala. Hanggang umabot na sa punto na parang totoo nga yung sinasabi nila sayo na sadyang hindi mo lang cguro ako ginusto. Maaring totoo nga yung sinasabi nila tunglol sayo, kaya't nilinaw ko na sa sarili ko, hindio talaga ako gusto, ang nararamdaman ko ngayon ay galit, nagsisisi na bakit nakilala pa kita, sana hindi na kita kinausap nung una nating pagkikita, dahil sa huli tayo rin naman masasaktan, ngunit kahit na ganon, binabalikan ko parin yung masasayang ala-ala na hindi ko na maibabalik pa kaya't sa bagong paksa na hindi na ako, sanay maging masaya kana sa iyong bagong kabanata, habang ako binabasa ang huling kwento sa wakas ng ating pahina.
Change poem background
In shadows deep my mind did weave,
A tapestry of questions spun,
Yet in your silence I perceive,
No answer but the whispered none.
I turned to friends to understand,
This tangled web of want and truth,
They spoke of motives shifting sand,
And echoed doubts of heart's uncouth.
But disbelief curled round my core,
A stubborn flame that would not die,
'Til at last it seemed the lore,
Held more weight than I could deny.
Now resignation fills my soul,
The chapters close with somber grace,
In memories I'll find control,
Yet still, there's joy I can't erase.
So I farewell this tethered line,
To journey forth where we'll not meet,
May happiness your path define,
As I, alone, my heart complete.