A poem about: "Sa Likod ng Simbahan"Sa isang tahimik…

"Sa Likod ng Simbahan"Sa isang tahimik na bayan, may isang simbahan na saksi sa isang pagmamahalan. Si Marco, isang sakristan, ay masigasig sa kanyang mga gawain, habang si Alex, isang tagasilbi na ulila, ay madalas na naglilinis sa paligid ng simbahan. Magkaibigan sila mula pagkabata, at unti-unting nahulog ang kanilang puso sa isa't isa.Isang araw, habang magkasama sila sa likod ng simbahan, nadarama nila ang lalim ng kanilang damdamin sa isa't isa. Hindi nila maikakaila ang kanilang pagmamahalan na nagsimula sa pagkakaibigan. Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon, natuklasan ng paring namamahala sa simbahan ang kanilang relasyon.Isang gabi, kinausap ng pari si Alex . "Alex, kailangan mong itigil ang nararamdaman mo para kay Marco. Mali ang inyong pagmamahalan, at mas makabubuting umalis ka na lang. Ang inyong pagmamahalan ay labag sa mga alituntunin ng simbahan."Ang mga salitang iyon ay parang kidlat na tumama kay Alex. Naramdaman niya ang bigat ng responsibilidad at takot sa mga magiging epekto nito. Sa kabila ng sakit, nagpasya siyang umalis nang walang paalam kay Marco. Ang kanyang pag-alis ay nagbigay ng poot at pagkalumbay Kay Marco. "Bakit siya umalis nang hindi nagpapaalam?" tanong niya sa sarili, puno ng hinanakit.Ngunit isang araw, dumating ang masamang balita, pumanaw si Alex dahil sa isang malubhang sakit. Ang balitang iyon ay parang kidlat na kumurot sa puso ni Marco. Nawalan siya ng dahilan upang magsikap, at nagalit siya sa mundo dahil sa pagkawala ng kanyang pinakamamahal.Matapos ang ilang linggo, habang naka-upo si Marco sa ilalim ng puno sa likod ng simbahan na madalas nilang tinatambayan ni Alex noong nabubuhay pa ito, isang batang pulubi ang lumapit sa kaniya at may inabot na isang sulat. Sa kanyang kyuryosidad ay agaran niya itong binasa at napag-alamang mula ito sa kanyang pinakamamahal na si Alex."Marco, mahal na mahal kita. Nagpasya akong umalis dahil ayaw kong maging sagabal sa iyong mga pangarap. Alam kong may mga plano ka sa simbahan, at ayokong sirain iyon. Patawarin mo ako. Ang sakit na ito ay tila walang katapusan, ngunit ang pagmamahal ko sa iyo ay mananatili. Hanggang sa huli, ikaw ang aking liwanag."Bumuhos ang luha ni Marco habang binabasa ang sulat. Ang sakit ng pag-alis ni Alex ay nagbukas ng sugat na hindi na gumagaling. Ang kanyang puso ay napuno ng pagsisisi at pangungulila.Sa kabila ng lahat, hindi na niya kayang isalba ang kanyang sarili. Ang pag-ibig ni Alex ay naging dahilan upang hindi na siya makabangon. Sa isang madilim na gabi, nagdesisyon si Marco na sundan si Alex. Sa kanyang huling hininga, ang kanyang puso ay puno ng pagmamahal at sakit—isang pagmamahalang hindi na kailanman matutumbasan, isang pag-ibig na naghatid sa kanya sa huli niyang desisyon.Sa likod ng simbahan, ang kwento ng kanilang pagmamahalan ay naging alaala na lamang, isang trahedya na nagbigay-diin sa sakit ng pag-ibig na hindi na nagtagumpay.

Sa likod ng simbahan, mga lihim nagtago,
Landas ng dalawang puso sa siping ng pako,
Si Marco at si Alex, magkaibigan mula noon,
Damdami’y unti-unting nahulog, tulad ng tubig sa kahon.

Saksi ang mga puno sa kanilang munting kwento,
Ngunit kamay ng simbahan ay pumanaw sa kanilang pag-asa,
Nalimot ang ngiti sa silong ng mga panata,
Naiwang sugatan sa lilim ng mga alaala.

Pangarap na nawala, sa sinsing ng pangarap ay bumagsak,
Ang mga bituin sa langit ngayo'y tinatalikod,
Si Alex, naglakbay, dala'y luha't lihim na kalak,
Si Marco, naiwan, lumuluha’t nagwawagi ang takot.

Ang liham na hatid ng hangin ng isang batang pulubi,
Naging hudyat, naging pag-asa nitong pusong may tali,
Ngunit ang mga salita'y huli na para sa kaniya,
Tumitig siya sa kalangitan, hinayaang pinaagi.

Sa likod ng simbahan, ang kanilang kwento'y pumanaw,
Nagkubli sa mga anino ng mga dahon at galaw,
Sa loob ng pagmamahalang sa hirap ay naglalayag,
Ang pag-ibig na hinanap, nagdala ng huling halakhak.

Change poem background

Text color

Select a theme

Sa likod ng simbahan, mga lihim nagtago, Landas ng dalawang puso sa siping ng pako, Si Marco at si Alex, magkaibigan mula noon, Damdami’y unti-unting nahulog, tulad ng tubig sa kahon. Saksi ang mga puno sa kanilang munting kwento, Ngunit kamay ng simbahan ay pumanaw sa kanilang pag-asa, Nalimot ang ngiti sa silong ng mga panata, Naiwang sugatan sa lilim ng mga alaala. Pangarap na nawala, sa sinsing ng pangarap ay bumagsak, Ang mga bituin sa langit ngayo'y tinatalikod, Si Alex, naglakbay, dala'y luha't lihim na kalak, Si Marco, naiwan, lumuluha’t nagwawagi ang takot. Ang liham na hatid ng hangin ng isang batang pulubi, Naging hudyat, naging pag-asa nitong pusong may tali, Ngunit ang mga salita'y huli na para sa kaniya, Tumitig siya sa kalangitan, hinayaang pinaagi. Sa likod ng simbahan, ang kanilang kwento'y pumanaw, Nagkubli sa mga anino ng mga dahon at galaw, Sa loob ng pagmamahalang sa hirap ay naglalayag, Ang pag-ibig na hinanap, nagdala ng huling halakhak.