**Dalamhating Ikinukubli ng Isang Perpektong Imahe** Sa mata ng mundo'y siya'y isang diwata, Mabait at matatag, sa gitna ng baha, Matalinong angking talino'y walang kapara, Kanlungan ng pamilya sa araw ng dusa. Ngunit sa kabila ng kanyang ngiting tila perlas, Sa kanyang dibdib ay may sugat na naglalabas, Kapag siya'y humiling, tinig ay pabulong, Hiling ay nawawaglit sa hangin ng ulong. Sa ilaw ng tahanan, siya'y isang bituin, Ngunit sa gabi-gabi'y naglalapit ang dilim, Ulan ng luha'y di makita sa dibdib na tuyô, Kanyang dalamhati'y sa puso niya'y nagkukublî. Ngunit pinipili niyang magpatuloy at magtiis, Dahil ang pagiging siya'y ang kanilang mapayapang panatag, Isang perpektong imahen na sa loob ay may guwang, Siya ang alitaptap sa gabi ng kanilang kawalan.