A poem about: "Lakbay ng Pangarap"Sa ilalim ng araw,…

"Lakbay ng Pangarap"Sa ilalim ng araw, nangangarap akong makamit ang mga bituin.Bawat hakbang sa lupa, dalangin ko’y wag akong mawala.Sa mata ng unos, natututo akong tumindig kahit sugatan.Mga pangarap kong itinatagong pilit, isinisigaw ng puso’t kaluluwa.Pagod na ako minsan, pero hindi ako sumusuko kailanman.Kahit madilim ang daan, tinatahak ko nang may tapang lagi.Luha’y naging gasolina sa apoy ng aking matibay na loob.Bawat pagkadapa, may aral na sa akin bumubuhay muli.Nangarap akong lumipad kahit pakpak ko’y gawa lamang sa dasal.Hinahabol ko ang liwanag kahit natatakpan ito ng dilim.Buhay ko’y tula ng laban, linyang binuo ng pagsusumikap.Sa likod ng ngiti’y tagpong puno ng lungkot at sakripisyo.Hindi hadlang ang takot, ito’y hagdang akyatin ng buong loob.Dala ko’y paniniwala, ang bukas ko’y aking ilalaban pa.At sa dulo ng daan, tagumpay ang aking magiging tahanan.

Sa ilalim ng araw, nangangarap sumiklab ang mga bituin,
Sa bawat hakbang, humihiling na wag lumihis ang landasin.
Sa buhos ng unos, natutong bumangon kahit pa nasugatan,
Ngunit sa dibdib, pangarap ay panaghoy na di magpatiwakal.

Minsan natatalo ng pagod ngunit sa laban di magpahuli,
Sa dilim nga’y naglalakbay, tapang ay palaging sandali.
Luha naging gasolina ng aking diwang naglalagablab,
Bawat gulong ng dapa, aral nagbigay lakas upang muling bumangon.

Nangangarap lumipad, pakpak ay panalangin lamang talaga,
Habulin ang liwanag, kahit sa ulap ito'y magtago pa.
Buhay ko'y tulang isinulat ng pawisan, sintimyentong laban,
Sa likod ng ngiti’y may tiklop na isinasakripisyo undam.

Hindi takot ang hadlang, ito'y baitang na akyatin ng himig,
Pananalig ang sandata, ang bituin ko ay di susuko.
At sa dulo ng daan, tagumpay ang aking magiging tahanan.

Change poem background

Text color

Select a theme

Sa ilalim ng araw, nangangarap sumiklab ang mga bituin, Sa bawat hakbang, humihiling na wag lumihis ang landasin. Sa buhos ng unos, natutong bumangon kahit pa nasugatan, Ngunit sa dibdib, pangarap ay panaghoy na di magpatiwakal. Minsan natatalo ng pagod ngunit sa laban di magpahuli, Sa dilim nga’y naglalakbay, tapang ay palaging sandali. Luha naging gasolina ng aking diwang naglalagablab, Bawat gulong ng dapa, aral nagbigay lakas upang muling bumangon. Nangangarap lumipad, pakpak ay panalangin lamang talaga, Habulin ang liwanag, kahit sa ulap ito'y magtago pa. Buhay ko'y tulang isinulat ng pawisan, sintimyentong laban, Sa likod ng ngiti’y may tiklop na isinasakripisyo undam. Hindi takot ang hadlang, ito'y baitang na akyatin ng himig, Pananalig ang sandata, ang bituin ko ay di susuko. At sa dulo ng daan, tagumpay ang aking magiging tahanan.