Pamagat: Kalikasan Sa simoy ng hangin, sariwa at banayad, Mga punong nakatayo, matikas at matatag. Sa batis na agos, may awit na kaaya-aya, Kalikasang kay ganda, walang kapara. Sa gitna ng gubat, ang araw ay sumisilip, Ulan na lumalagaslas, may lamyos na himig. Ibong dumadagit, sa hangin sumasayaw, Magandang kalikasan, sa puso’y lumililok ng galak. Ngunit ang ganda nito’y unti-unting naglalaho, Kapabayaan ng tao, sa lupa'y nagiging silo. Tayo'y magtulungan, sa kalikasan ay mag-alaga, Upang ang bukas ay puno ng pag-asa at liwanag.