Sa haraya ng buwan, liwanag ay lambing, Doon sa salamin, isang pusong kay lambing, Sa kabila ng pagkasugat, sa likod ng dinding, Tanggap ang mga hiwang di na maiaalis, hindi mababaling. Ang mga tala sa langit, mga luha ng kahapon, Bagamat bumagsak, ngayon ay mga aral na layon. Ito ang simula ng bagong bukas, mag-isang yugto't alon, Bawat pilas ng nakaraan ay may rason. Sa ulan ng unos, sa kulog ay may awit, Pagmamahal sa sarili, pagtagpi-tagping langit. Di kailangang perpekto sa lupang ibabaw, pilit, Kailanma’y di sayang, bawat hakbang ay sabit. Sa sigaw ng hangin, pag-asa ay dumadaloy, Kasama ang bawat peklat, pag-ibig ay humahaplos. Yakapin ang pagkukulang, sa dilim lumalantad, Tayo ay may halaga, kahit ang daan ay liko at magalaw.