A poem about: Body Shaming: Tradisyonal na tula na…

Body Shaming: Tradisyonal na tula na may 4 na taludtod, may dalawangpung pantig o syllable, may walong saknong na may dugmaan.we live in a world where people expect us to be okayMasyadong perpekto ang tao sa mundo para maging imperpekto.Konting pagkakaiba mo nalait na nila buong pagkatao.Ang daming kuda, puna, nakakarinding reklamo tungkol sa anyo.Kanino ba ang maling pananaw dito, sa akin ba o sa inyo?Nakakita ng matabang naglalakad, lupa'y tila sumasayawMaitim na kili-kili, anino'y bagyong nagbabadyang sumaklaw.Pagiging morena, yaman ng tao na dapat ay hindi ikahiyaHuwag mong itago ang ganda sa sarili'y maging mapagpalaya.Hayaan mo ang mga mata nilang nakatanaw sa bawat galaw.Sapagkat hindi nila batid ang iyong puso at taglay mong ilawHindi kailangang magpaliwanag kung wala namang silang ambag'Di basehan ang kanilang salita upang hindi maging matatag.Ikaw lang ang may karapatan sa iyong katawan hindi sinomanSinta huwag mong ikahiya ang balat na may bakas ng kahaponKatawan mo yan at pag-aari mo, sa'yo at hindi sa kanilaWalang kwenta ang opinyon nila kung alam mo ang iyong halagaTumingin ka sa salamin, alisin ang pandidiri sa sariliAng kulay ng balat, ang kamot at iba't ibang hugis ng katawanDapat maging normal, itatak sa'tin na 'di ito pagkakamali, Sa bawat pilat at bakas, kwento ng lakas ay iyong panghawakanOh, mga mata, buksan ang iyong pag-unawa sa pagkakaiba, Ang bawat isa ay may kwento na tatanim sa ating alaalaHuwag ipagdamot ang ligaya, yakapin ang iyong kayamanan, Ang tunay na halaga'y di sa hitsura, kundi sa'yong kalooban

Sa mundong malupit, di tama na magdusa,
Nakakatulig ang daing ng di-daang madla,
Tungkol sa labis mong pisil, daing ng iba,
Wala bang sariling salaming matapat sa mata?

Pumapalatak ang lupa sa bigat ng paso,
Ang ganda mong morena, parang alon sa dalampasigan,
Maitim na tila bayang ulap lamang,
Hindi ang pinong balat ang magdidikta ng kagandahan.

Tumingin sa salamin, sulyap ang gabay mo,
Balat na may galos, bawat hugis ay likas
Pasya'y nasa iyo, taglay na pag-asa
Sa 'yong kabuuhan, pagmamahal ay laganap.

Sige't hayaan ang mga matang humatol,
'Di sukat ng tingin nila ang iyong kasiyahan,
Bawat bakas ng nakaraan ay iyong tagumpay,
Ikaw ang nagdedesisyon sa iyong kapalaran.

Sa kulay, sa hugis, sa lahat ng punang liko,
Tiyansa mong makita'y hindi sa panlabas tinitignan
Balat na may mapait na sinulat sa tala,
Tunay ka sa loob, sa loob ng iyong malayang kaluluwa.

Buksan ang iyong mga mata sa hiwagang dala,
Minsan sila'y bulag, nguni't ikaw ay maliwanag,
Ipabituin ang yaman sa puso at isipan,
Masilayan ang tunay na ligayang walang katumbas.

Kalakip ng pilat mo ang kwento mong dantay,
Sa bawat hakbang, ganda'y umaagos patuloy,
Bawat sugat at latay ay larawan ng pagkabuhay
Nakasulat sa tadhana ng iyong paglalakbay.

Kagandahan sa kaloblooban ang totoo,
Hindi sa pinturang pisikal, kundi sa likas na puso,
Ikaw, sa iyong sarili, ay dakila at wagas,
Kaya yakapin ang pag-ibig mo sa sariling landas.

Change poem background

Text color

Select a theme

Sa mundong malupit, di tama na magdusa, Nakakatulig ang daing ng di-daang madla, Tungkol sa labis mong pisil, daing ng iba, Wala bang sariling salaming matapat sa mata? Pumapalatak ang lupa sa bigat ng paso, Ang ganda mong morena, parang alon sa dalampasigan, Maitim na tila bayang ulap lamang, Hindi ang pinong balat ang magdidikta ng kagandahan. Tumingin sa salamin, sulyap ang gabay mo, Balat na may galos, bawat hugis ay likas Pasya'y nasa iyo, taglay na pag-asa Sa 'yong kabuuhan, pagmamahal ay laganap. Sige't hayaan ang mga matang humatol, 'Di sukat ng tingin nila ang iyong kasiyahan, Bawat bakas ng nakaraan ay iyong tagumpay, Ikaw ang nagdedesisyon sa iyong kapalaran. Sa kulay, sa hugis, sa lahat ng punang liko, Tiyansa mong makita'y hindi sa panlabas tinitignan Balat na may mapait na sinulat sa tala, Tunay ka sa loob, sa loob ng iyong malayang kaluluwa. Buksan ang iyong mga mata sa hiwagang dala, Minsan sila'y bulag, nguni't ikaw ay maliwanag, Ipabituin ang yaman sa puso at isipan, Masilayan ang tunay na ligayang walang katumbas. Kalakip ng pilat mo ang kwento mong dantay, Sa bawat hakbang, ganda'y umaagos patuloy, Bawat sugat at latay ay larawan ng pagkabuhay Nakasulat sa tadhana ng iyong paglalakbay. Kagandahan sa kaloblooban ang totoo, Hindi sa pinturang pisikal, kundi sa likas na puso, Ikaw, sa iyong sarili, ay dakila at wagas, Kaya yakapin ang pag-ibig mo sa sariling landas.