Sa pusod ng gubat, tayog ng kalikasan, Damdaming pag-asa sa paghimlay, dumaan, Liksang mga hangin, ligayang taglay, bihag, Sa himig ng buhay, ng kalikasang tikas. Puno'y nag-uugat sa dibdib ng lupa, bigat, Ang bawat dahon, kanyang hikbi't bulong, usap, Palayaw ng ulan, pagdampi sa kalmadong dagat, Hinagpis ng langit, sa lupa'y naglalaglag. Huni ng ibon sa umaga'y muling balik, Matandang bundok sa ulap ay nakasilip, Panaghoy ng ilog, `di matahimik ang ikip, Sa titig ng tahimik, ng kalikasa'y sugat. Sa gabi't araw, ang tala'y laging matapat, Bitwing marikit, sa langit, pag-asang tapak, Ilawan ng daigdig, tanglaw ng kalikasan, Sa lambak ng buhay, ito'y walang kapantay. Kasama ng hangin, dama'y malamig sa laot, Walang kapantay na wagas na kalikasan, Mahiwagang galak ng mga puno't burol, Simoy ng hangin, suyuang mataginting. Sa wakas, sa lupa ng maharlikang mga tanaw, Sa likod ng ulap, pangarap ay sumisilay, Ang bihis ng landas, pag-asa'y tangan palad, Samu't saring saya, kalikasa'y isang kayamanan.