Пад ветрам спіць зімовы двор, Як сонца ззяе над зямлёй, У снезе светлым, без кантроль, Ціхі спакой вядзе нас мной. Бярозы ў срэбры, як ў віску, Зарак святло спавівае шлях, І кожны крок на гэтым міску Пакідае у сэрцы страх. А неба ширэе, ў вольным сну, І срэбрысты мяккі цьмянін, Галосы прыволля, ласкаву, Зімовым шэптам клічуць мірам.