Sa papel at lapis, aking naisulat, Tradisyonal na tula, dito'y binigyan ng alamat, Ako'y isang nilalang, sa lupa'y lumipat, Sa sariling bayan, puso'y nakagapos, hindi matapat. Sa ilalim ng langit, pawis at hirap ay tapat, Kalayaan at dangal, sa pangarap ay lumipad. Ngunit bakit sa sariling lupa'y katulad ng dayuhang ang balat, Sa galit at sakit, madla'y kailangang mag-angat. Sa sulyap ng araw, bawat hibla'y sumikat, Ang bayang pinili, sa pilit na pag-angat. Ngunit sa dilim ng gabi, pag-asang pumailanlang sa sipat, Pagkat ang bayan ko, sa puso't sulo'y di na maliligaw at maghihiwalat.