Sa puting papel at matang lapis na matatapat, Isinulat ang kwento ng aking sarili't alamat, Dugo ng nakaraan sa tinta'y inaghahat, Kasaysayang dinadala sa diwang nagliliyab at banat. Ako'y bahagi ng bansang nag-uumapaw sa pangarap, Sa bisig ng pag-asa, mga puno'y ibabakat. Sinasalamin ang lahi sa bawa't pusong nabigkis at walangulat, Ngiti at luha'y sasalubong sa bukang-liwayway na pagpanulat. Sa kulimlim ng gabi, diwang hindi magpapahalat, Sabay sa hangin ang buntong-hiningang nagbabalat. Habang lumalaganap ang pag-ibig sa tatag ng pusong nagbabantayog at babantat, Gumuguhit ng panibagong kwento, ng liping may pag-asa't pandagdag na pagkasulat. Kaya sa papel at lapis, buhay ay naiaangat, Isang tahanang kayamanan ng diwang bumabalatay at umaangat, Sa gitna ng unos at kalungkutan, di catharsis ang hanap kundi pag-alala't pahayag, Pag-abot sa pangarap, sa lupang iniibig at pinagsasaluhang bihag sa kasalukuyat.