Sa harap ng papel, tangan ang lapis sa aking palad, Likhain ang kasaysayan ng sarili at ng bayang alamat. Gumuguhit ng mga kwentong pinanday ng mga salat, Sa mga sakripisyo't tagumpay na sa puso'y nakabuklat. Ako'y isang Pilipino, sa hirap at ginhawa'y kasangga't katapat, Kahit ang mundong ito'y puno ng unos at bigat. Ang lupaing sinilangan, sa puso ko'y walang kupas kahit saan mapadpad, Na sa bawat tinta't salita, ang diwang malaya'y sumisikat. Dugo't pawis ng bayan ko'y di kailanman malilimot at di yata matatawag na sukat, Pag-ibig sa kalayaan, laging matimyas sa aking pamulat. Sa pamamagitan ng taludtod, ang dangal ng bansa'y itataas nang mataas, Upang ang lahing kayumanggi'y manatiling marangal, taas-noo at walang kupas.