Sa gitna ng ulan, likha ng lupa, Dumadaloy ang mga alon ng katha. Kulay sa ilalim, kay putik, kay ganda, Pumapahid ng layaw sa lupa't mata. Bula ng talampas, sumilip sa hirap, Patawang tumatahak sa silong at likod, Mataginting na awit sa tahimik na hapag, At pagsayaw ng alon sa buhay ay lingkod. Tahimik na kaluwalhatian iyon, Diwang muling bumubuo ng hangin, Sa bawat patak, may buhay na hamon, Bagyo ng bisyon sa hirap at inaamin. Sa wakas ng lahat, dito ay sasapit, Di mo akalaing kung saan ay galing, Ang pangalan pala ng himig ng langit Ay yaong bumubuo ng dasal sa taing.