**Is dit hoe vergeet werk?** In die mis van gister se heuwels bly ek dwaal, 'n Wondereg wat koud en skemer om my maal. Jou naam, eens helder, verbrokkel nou soos as, en stiltes word nou die stem se laaste bas. Die reën val saggies, met geheue se gedweë krag, druppels dra herinneringe wat na die aarde wegvlag. In my hande glip jy soos fyn korrels sand, verweefde weefsel nou 'n losgedrade band. Kerswas drup en stolling bring geen vlam, slegs smeulende memento's waar daar liefde dam. Polaroidfoto’s verbleik tot onherkenbare strome, jene wat rondflits in tyd se sinkende drome. Golwe was die spoore waar ons liefde eens gestaan, jieïn golwe verdwyn weer die see in, gedruf deur die maan. Onherkenbaar, fragmenteer jy soos 'n broos glas, en tussen skaduwees voel ek nou net die leë pas. Ek wonder of die stiltes, die mis, die verlore gebed, is dit hoe hartseer al se resh beleef in al daar verdiend? Is dit hoe vergeet werk, dat liefde, so stil, sy eie pad merk?