Зіма скавала рэчак бегі, Льды ляглі на іх старанна. А на душы такія раны, Што можа залячыць адзіны снег. Пакрыты снегам рэк абшары, Інеем пакрыта голле, Што спіць, лясны век ахінуў. Марудна дні цякуць ў скрусе, Як шэпт, ціхае вуха, У цішыні вякоў глухой, Дзе слоў знікае шум і гоман.